De Canadeezn haddn het nog vlle zwoarder.

 

Wis en waarachtig, Het is wier z veer, vr en vief mei stoat wier vuur de duure.

 Biezundere daagn vuur het hle lnd, m vuur Hooltn w hl biezunder.

Op vr mei herdnke wiej de gesnuvelde Hoolter jongs en de Hooltense jdse brgers, diet nit wier bint e kmmn uut Duutslnd. M det wrdt oaver in ns lnd wal e doane. Woerumme is Hooltn dan z biezunder?

Wie hebt n Canadeezn karkhof en den nmp ne hle aparte plaatse in binnn nze gemeenschap. De Canadeezn hebt Hooltn bevriejd van de moffn en doar waw we alderbassend bliej met.

  Toen noar n oorlog, nder ndern brgemeister Enklaar der vuur zrgn dat de Canadeezn op n Hoolterbarg eur leste rstplaatse krgn, was ter vuurgood ne bnd tussn Hooltn en Canada.

Vanof het begin wrdn de Canadeese suldoatn herdach. In die rste joarn stund ik as kind zelf ok met een buske narcissn in de hnd um biej een graf neer te leggn. Wie mssn met de hle schoole lpn noarn Canadeezen karkhof, dwars duur n nk hen.


Hle regimentn suldoatn kwam der noar Hooltn. Wie kekkn ns de gn uut. Doar zattn lmtige indiaann biej en wie kennn allne m Winnetou en Witte Veder uut de beukskes. 

Wie mssn der mangs z lange stoa, dat ter wichter warn die flauw vlln. Ma nze Canadeezn haddn het verdeent dawwe netjes blmn stoa, z de mister en dus stunne wiej, strak as ne poal. Noe nog splt de schoolwichter de belangriekste rolle biej de herdenkingn.

Des ne goeie zaak. Z hebt de kinder van noe, later good in de smiezn, hoe zwoar disse jongs, zo veer van huus, het hebt e had. Zie knt later n fakkel van herdnkn oavernemmn van de generatie van noe, want disse jngs meugt nit vergettn wordn. Jonge krls, twintig, viemntwintig joar ld, diet veer van huus eur lmn gaffn vuur oonze vriejheid. 

Z zat ik k te prakkezrn, toen k met de fietse rndum Hooltn trappn. Hoe zwoar zlt w neet weer n e wes. Det is oe neet vuur te stelln en doarumme dach ik bie miejzelf um m is n keer ne hle zwoare fietsroute te kiezn.

 Ik neum t vuur miej zelf de Canadeezn route en ik kan oe verteln, det het zwoar was. Ie knt hem op twei meniern fietsn en det geet oe neet in de klde kleere zittn. Ik hebbe met mien meer dan nngtig kilo, die viemnwintig kilometer in n kr e fietst. Ik wasse mi kapot. M aj van anleggn hld ist ne mie route vuur ne hln dag. Natuurlijk lp de route k langsn Canadeezn Karkhof. A k al die grafsteenn zee, w k ter altied wier stille van. 



Wj t k is prebrn, det kan, ik kan de route w biej het VVV bezrgn, m ik garandr oe, det die Canadeese suldoatn het nog vlle zwoarder hebt e had. 

Wis en waarachtig.

 

De Vrknte Viefkop.

De Canadezen hadden het nog veel zwaarder

 

Wis en waarachtig, het is weer zover, vier en vijf mei staat weer voor de deur.

Bijzondere dagen voor het hele land, maar voor Holten wel heel bijzonder.

Op vier mei herdenken we de gesneuvelde Holtense jongens en de Holtense joodse burgers, die nooit terug gekomen zijn uit Duitsland. Maar dat wordt overal in ons land wel gedaan? Waarom is Holten dan zo bijzonder?


We hebben in Holten de Canadese Begraafplaats en die neemt een heel speciale plaats in binnen onze gemeenschap. De Canadezen hebben in 1945 Holten bevrijd van de Duitsers en daar waren wij ontzettend blij mee.
 
Toen na de oorlog, onder anderen burgemeester Enklaar er voor zorgde dat de Canadezen op de Holterberg hun laatste rustplaats kregen, was er voor altijd een band tussen Holten en Canada.


Vanaf het begin werden de Canadese soldaten herdacht. In die eerste jaren stond ik als kind zelf ook met een boeket narcissen in de hand om bij een graf neer te leggen. Wij moesten met de gehele school lopend naar de Canadese begraafplaats, 3 kilometer wandelen langs akkers en weiden.

Hele regimenten soldaten kwamen naar Holten. We keken ons de ogen uit.
Er waren levensechte indianen bij en wij kenden alleen maar Winnetou en Witte Veder uit de boeken.

We moesten zo lang op de Begraafplaats staan dat er kinderen flauw vielen. Maar onze Canadezen hadden het verdiend dat we keurig bleven staan, vertelde de meester en dus bleven we netjes in een rij staan. Nog altijd hebben schoolkinderen de belangrijkste rol bij de herdenkingen.

Dat is een goede zaak. Zo beseffen de kinderen van nu heel goed hoe zwaar deze jongens het, zo ver van huis, hebben gehad. Zo kunnen ze in de toekomst, de fakkel van het herdenken overnemen van de huidige generatie, want deze jongens mogen nooit vergeten worden. Jonge mannen, twintig, vijfentwintig jaar oud die, ver van huis en haard, hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid.

Zo zat ik ook te denken toen ik met de fiets rondom Holten reed.
Hoe zwaar zou het zijn geweest. Dat kun je jezelf niet voorstellen en daarom dacht ik bij mezelf om maar eens, n keer, een heel zware route te kiezen.
 
Ik noemde het voor mezelf de Canadezenroute en ik kan je vertellen dat het zwaar was. Je kunt hem op twee manieren fietsen en dat gaat je niet in je koude kleren zitten . Ik heb met mijn meer dan negentig kilo de vijfentwintig kilometer in n keer gefietst. Ik was helemaal kapot. 
Maar als je van regelmatige stops onderweg houdt, is het een mooie route voor een hele dag. Natuurlijk loopt de tocht ook langs de Canadese Begraafplaats.
Wanneer ik al die grafstenen zie, word ik er iedere keer weer stil van. 


Wilt u het ook proberen? Dat kan, ik kan de route wel bij het VVV bezorgen, maar ik garandeer u dat die Canadese soldaten het nog veel zwaarder hebben gehad. 

Wis en waarachtig

 

De Vierkante Vijfkop.